Sztuka publiczna i miejsca, które ludzie pamiętają

Dwie twarze — mężczyzny i kobiety — które patrzą tylko na siebie i nie widzą reszty świata. Nad nimi ich dłonie spotykają się i stają się jednym płynnym łukiem.

Kompozycja dla miejsca, w którym ludzie się spotykają: placu, nabrzeża, parku, promenady. Zaprasza pary, by stanęły między twarzami, by się oświadczyć, by zrobić zdjęcie, do którego wrócą po latach — obiekt-symbol, który daje miastu własną historię.

Wymodelowana w 3D w wirtualnej rzeczywistości i gotowa do przeskalowania, opracowania inżynierskiego i wykonania w brązie, kamieniu o naturalnym wyglądzie lub betonie rzeźbiarskim.

Od epoki brązu do Wi-Fi w jednej postaci. Anioł wyłania się z surowej bryły brązu — pierwszego metalu, który ludzie nauczyli się obrabiać — i unosi szklaną kulę, która świeci neonowym światłem i daje darmowe Wi-Fi wszystkim wokół.

Każdy materiał opowiada rozdział ludzkiego postępu: brąz i kamień u stóp, beton i stal w ciele, polimery i szkło w skrzydłach i kuli, światło i sygnał bezprzewodowy na szczycie. Wielkie skrzydła są też dachem chroniącym przed deszczem, a drewniane ławki poniżej zapraszają, by usiąść, odpocząć, naładować telefon i zostać.

Rzeźba, która jest też usługą publiczną: darmowy punkt dostępu, schronienie i miejsce spotkań — a nocą latarnia, dzięki której ludzie umawiają się słowami 'spotkajmy się pod Aniołem'.

Katalog historii miejsc dla całej gminy: od średniowiecznej karczmy Riuale i narodzin kąpieliska w 1827 roku, przez park zdrojowy i połączenie dwóch części Rewala w 1905 roku, po kolej nadmorską, stare pocztówki i pamięć o linii brzegowej w Trzęsaczu.

Zamiast gotowych produktów — system. Każdy motyw wychodzi od źródła, daty lub wspomnienia mieszkańców; każda forma ma zadanie: brama, plac, ławka, przystanek, punkt widokowy. Jeden język materiałów łączy całe wybrzeże w jedną markę.

Zalecamy rozpoczęcie od jednego, dobrze widocznego miejsca pilotażowego, aby sprawdzić materiały, reakcję mieszkańców i koszt utrzymania.

Etap I to specjalistyczne odtworzenie brakującej głowy i ręki figury Świętego Jerzego, wykonanej w latach 20. XX wieku przez Hugo Lederera w sztucznym kamieniu na bazie cementu. Zachowało się około 70% oryginału; nowe części powstaną według archiwów i za zgodą konserwatora.

Kolejne etapy nie imitują zabytkowego pomnika: zachowane relikty gaju stają się punktem wyjścia dla współczesnych form — Kręgu Czasu, Alei Książąt, Korony Gaju, Śladu Wody i Ścieżki Pamięci.

Koncepcja bezpłatnego, otwartego placu zabaw na polanie przed kompleksem Gustavsvik, nawiązująca do jego parku wodnego Lost City.

Pierwszym elementem jest znak-symbol: rzeźbione kamienne litery na omszałej skalnej podstawie z kamienną głową w koronie i pierścieniem G Gustavsvik, widoczny zarówno z drogi, jak i od głównego wejścia — pokazany tu w dwóch wersjach, mchowozielonej i granitowoszarej, naniesionych na zdjęcia prawdziwego miejsca. Wokół niego pomysł rozrasta się o otwarte i zamknięte zjeżdżalnie, tor przeszkód, huśtawki, dziecięcą kolejkę linową i małą ściankę wspinaczkową — wszystko w stylu zaginionego miasta.

Propozycja została wysłana, ale nie doczekała się odpowiedzi i projekt nie powstał. Pokazujemy go jako przykład tego, jak motyw przewodni może zamienić wejście i jego otoczenie w cel podróży.