Openbare kunst & plekken die mensen onthouden

Twee gezichten — een man en een vrouw — die alleen naar elkaar kijken en de rest van de wereld niet zien. Boven hen ontmoeten hun handen elkaar en worden één vloeiende boog.

Een compositie voor een plek waar mensen elkaar ontmoeten: een plein, een rivieroever, een park, een promenade. Ze nodigt stellen uit om tussen de gezichten te staan, een aanzoek te doen, de foto te maken waar ze jaren later naar terugkeren — een landmark die de stad een verhaal geeft.

In 3D gemodelleerd in virtual reality en klaar om op schaal gebracht, technisch uitgewerkt en gebouwd te worden in brons, natuurlijk ogende steen of sculpturaal beton.

Van de bronstijd tot wifi in één figuur. Een engel stijgt op uit een ruwe klomp brons — het eerste metaal dat mensen leerden bewerken — en heft een glazen bol die gloeit van neonlicht en iedereen in de omgeving gratis wifi geeft.

Elk materiaal vertelt een hoofdstuk van de menselijke vooruitgang: brons en steen aan de voeten, beton en staal in het lichaam, polymeren en glas in de vleugels en de bol, licht en draadloos signaal aan de top. De grote vleugels zijn ook een dak tegen de regen, en houten banken eronder nodigen mensen uit om te zitten, uit te rusten, hun telefoon op te laden en te blijven.

Een sculptuur die ook een openbare voorziening is: een gratis verbindingspunt, een schuilplaats en een ontmoetingsplek — en ’s nachts een baken waarmee mensen afspreken: 'zie je bij de Engel'.

Een catalogus van plaatsverhalen voor de hele gemeente: van de middeleeuwse herberg Riuale en de geboorte van de badplaats in 1827, via het kuurpark en de samenvoeging van de twee delen van Rewal in 1905, tot de kustspoorlijn, oude ansichtkaarten en de herinnering aan de kustlijn in Trzęsacz.

In plaats van standaardproducten — een systeem. Elk motief vertrekt vanuit een bron, een datum of een herinnering van bewoners; elke vorm heeft een taak: een poort, een plein, een bank, een bushalte, een uitkijkpunt. Eén materiaaltaal verbindt de hele kust tot één merk.

Wij adviseren te beginnen met één goed zichtbare pilotlocatie, om de materialen, de reactie van de bewoners en de onderhoudskosten te toetsen.

Fase I is de gespecialiseerde reconstructie van het ontbrekende hoofd en de arm van het beeld van Sint-Joris, in de jaren 1920 door Hugo Lederer gemaakt in kunststeen op cementbasis. Ongeveer 70% van het origineel is bewaard; de nieuwe delen volgen de archieven en de goedkeuring van de monumentenzorg.

Latere fasen imiteren geen historisch monument: de bewaarde relicten van het bos worden het vertrekpunt voor hedendaagse vormen — de Ring van de Tijd, de Hertogenlaan, de Kroon van het Bos, het Waterspoor en het Pad van de Herinnering.

Een concept voor een gratis, open speeltuin op de open plek voor het Gustavsvik-complex, in het thema van het waterpark Lost City.

Het eerste stuk is een landmarkbord: gebeeldhouwde stenen letters op een bemoste rotsvoet met een gekroond stenen hoofd en de G-ring van Gustavsvik, zichtbaar zowel vanaf de weg als vanaf de hoofdingang — hier getoond in twee versies, mosgroen en granietgrijs, geplaatst op foto’s van de echte locatie. Daaromheen groeit het idee uit tot open en gesloten glijbanen, een hindernisbaan, schommels, een kabelbaan voor kinderen en een kleine klimwand — alles in de stijl van een verloren stad.

Het voorstel werd verstuurd maar nooit beantwoord, en het project werd niet gebouwd. Wij tonen het als voorbeeld van hoe een thema een entree en de omgeving ervan tot een bestemming kan maken.